Jak zmniejszyć rozmiar obrazu bez utraty jakości

Co naprawdę sprawia, że plik obrazu jest ciężki

O rozmiarze pliku decydują trzy rzeczy: ile ma pikseli, jakiego formatu i kompresji używa oraz ile drobnych szczegółów zawiera. Zwykle wygrywają piksele. Zdjęcie z telefonu o wymiarach 4032 × 3024 ma ich około 12 milionów, a nawet po kompresji JPEG to kilka megabajtów — tymczasem monitor Full HD ma tylko 1920 pikseli szerokości, a ekran telefonu rzadko pokazuje więcej niż około 1200. Większość tych pikseli nigdy nie zostaje wyświetlona.

Liczą się też szczegóły. Czyste niebo kompresuje się niemal do niczego, natomiast zdjęcie liści, tkaniny czy tłumu jest pełne drobnej faktury, której zapisanie kosztuje bajty.

Cztery pokrętła, w kolejności, która działa najlepiej

1. Zmień rozmiar na taki, jakiego naprawdę potrzebujesz. To zdecydowanie największy zysk. Zmniejszenie szerokości i wysokości o połowę usuwa 75% pikseli. Jeśli obraz będzie wyświetlany w szerokości 800 pikseli, oryginał o szerokości 4000 pikseli to czysta strata.
2. Wybierz właściwy format. Fotografie dobrze wyglądają w JPG lub WebP; zrzuty ekranu, logo i tekst w PNG lub WebP. Pliki WebP są zwykle o 25–35% lżejsze niż JPG przy podobnej jakości obrazu. Poradnik JPG vs PNG vs WebP omawia wady i zalety.
3. Obniż nieco jakość. W fotografiach jakość JPEG 75–85 jest zwykle nieodróżnialna od oryginału w normalnym rozmiarze wyświetlania. Artefakty zaczynają być widoczne dopiero poniżej ok. 60.
4. Przytnij to, czego nie potrzebujesz. Puste marginesy to piksele, za które płacisz, więc je usuń. Gdy obraz jest kodowany ponownie, znikają też metadane aparatu i lokalizacji (EXIF) — to drobna oszczędność i bonus dla prywatności. Jeśli niczego nie zmienisz, CrispPic zwróci ci oryginalny plik w nienaruszonym stanie.

Ze stratami czy bez: dlaczego strata jest zwykle niewidoczna

JPEG i WebP to formaty „stratne” (lossy): odrzucają szczegóły, których oko prawie nie zauważa — drobne różnice kolorów, słabą teksturę o wysokiej częstotliwości — i zachowują to, co oko zauważa dobrze, jak krawędzie i jasność. Dlatego dobrze skompresowane zdjęcie wygląda tak samo przy ułamku wagi. PNG jest „bezstratny” (lossless): zachowuje każdy piksel dokładnie, co jest idealne dla zrzutów ekranu i logo, ale sprawia, że fotografie są ogromne.

Jedno zastrzeżenie: za każdym razem, gdy ponownie zapisujesz plik stratny, odrzucana jest kolejna porcja szczegółów. Zachowaj oryginał i jednorazowo wyeksportuj z niego mniejszą wersję, zamiast kompresować kopię kopii.

Czego spodziewać się po zmniejszeniu

Te wartości są poglądowe — rzeczywiste wyniki zależą od obrazu. Zdjęcia z dużą ilością szczegółów zmniejszają się mniej niż proste.

Szybka droga: kompresja do dokładnego rozmiaru

Kręcenie suwakiem jakości, aż plik będzie dostatecznie mały, jest powolne. Jeśli masz cel — „poniżej 200 KB” — szybciej jest go podać i pozwolić narzędziu pracować od końca. CrispPic szuka najwyższej jakości, która nadal mieści się w twoim limicie, i zmniejsza wymiary dopiero wtedy, gdy sama jakość nie wystarcza.

1. Otwórz narzędzie do kompresji i upuść na nie swój obraz.
2. Wybierz gotowy limit wielkości pliku (od 20 KB do 1 MB) albo wpisz własny.
3. Przeciągnij suwak przed/po nad obrazem, aby potwierdzić, że nadal dobrze wygląda.
4. Pobierz wynik. Nic nie jest przesyłane: praca odbywa się w twojej przeglądarce.

Typowe błędy

• Kompresowanie zrzutu ekranu z tekstem jako JPEG. Tekst dostaje rozmyte aureole. Zostaw zrzuty ekranu w PNG lub WebP i zamiast tego najpierw zmniejsz ich wymiary.
• Najpierw powiększanie małego obrazu. Powiększanie dodaje piksele, ale nie szczegóły, więc plik rośnie, a obraz nie staje się lepszy.
• Zapisywanie JPG jako PNG „dla jakości”. Plik robi się większy, a uszkodzenia JPEG stają się trwałe.
• Zbyt mocna kompresja płynnych gradientów. Niebo i odcienie skóry pokazują widoczne pasy, gdy jakość zostanie obniżona zbyt mocno.
• Ocenianie wyłącznie po wadze pliku. Obraz o wadze 90 KB, ale o złym kształcie albo za mały na ekranie, nadal jest porażką — sprawdź również wymiary.

Najczęściej zadawane pytania